Het Nederlands Kampioenschap Rally: Beslissingen vallen in finale

De Conrad Twente Rally vormt de finale van de Twin Oil Nederlandse Rally Kampioenschappen. Het Open kampioenschap is al beslist, maar de Nationale, Short en Historic kampioenen moeten nog bekend worden.

 

De voornaamste titelstrijd is die om de Nationale tussen Henk Vossen en Lambert Parren. Na een lang seizoen waarin de heren weinig voor elkaar onder doen arriveren ze in Twente gescheiden door slechts één punt. Vossen leidt de dans, maar degene die voor de ander eindigt zal het kampioenschap binnen halen. Voor aanvang is de spanning duidelijk merkbaar, vooral Parren voelt de zenuwen opkomen naarmate de start dichterbij komt. “Je hebt altijd gezonde spanning voor een wedstrijd, maar dat is nu wel dubbel hoor!” De regerend kampioen neemt aanvankelijk de underdog rol in “Ik heb eigenlijk nog maar heel weinig ervaring in natte omstandigheden en Henk heeft natuurlijk alles al gezien in zijn carrière. Het zal dus moeilijk worden om hem te verslaan.” Toch heeft Parren vooral op de eerste vier proeven zaterdagavond kansen, in het donker is Vossen kwetsbaar.

Aan de andere kant van het serviceterrein komt Vossen ontspannen over, de ervaring helpt in elk geval om kalm te blijven in een dergelijk spannende situatie. Toch is ook Vossen zich ervan bewust dat dit niet zomaar een wedstrijd is. “Het zou niet gezond zijn als ik geen spanning voelde, normaal is het een geintje maar gaat het ergens om.” Vossen is ook blij met de vieze, natte omstandigheden en ruikt zijn kans. “Als het om het echie gaat heb ik liever dit dan helemaal droge omstandigheden. Ik heb de instelling, we doen het met wat er is. Lambert is natuurlijk van origine een racer en ik ben mijn hele leven al een rallyjongen, dan leer je met dergelijke omstandigheden omgaan.“

PB Kampioen Nationaal Parren hi 3

Op zaterdagavond kiest Parren direct vol de aanval en heeft Vossen wat probleempjes. Onlangs verbeterde pace-notes kan hij het hoge tempo van Parren niet volgen. Vier proeven en een paar kleine probleempjes later kijkt Vossen pardoes tegen een achterstand van bijna anderhalve minuut aan. Het lijkt een schier onmogelijke taak om dat gat nog te overbruggen als Parren niet de in problemen komt, desondanks houdt Vossen de druk er op zondag vol op. Aan het eind van de dag is het echter niet genoeg. Het verschil is vrijwel gelijk gebleven waaruit eens te meer blijkt hoe gewaagd de mannen aan elkaar zijn. Parren haalt de titel dus binnen in een voor hem buitengewoon uitdagende wedstrijd. “Het vele snijden was voor mij niet goed, voor mensen met veel ervaring is dat lekker, voor mij heel moeilijk. Maar goed, Henk voorblijven was het belangrijkst. Gisteren stonden we één punt achter, vandaag één punt voor. Dus we hebben goede zaken gedaan” concludeert hij met het understatement van het jaar.  Vossen is de eerste om Parren te feliciteren “We hebben ervoor gestreden, Lambert ook en hij heeft aangetoond de snelste te zijn, dus dan ben je de terechte kampioen.”

Parren en Vossen eindigen respectievelijk als vijfde en zesde. Voor hen woedt een felle strijd om de tweede plaats tussen Kevin van Deijne, Jim van den Heuvel en Piet van Hoof, maar geen van hen kan in de buurt komen van Melissa Debackere. In Nederland wordt het snijden van bochten vaak tegen gegaan, wat de Twente Rally zo’n grote uitdaging maakt. Hier mag het wel met als gevolg dat er tijd gewonnen kan worden door zelf te snijden, maar ook dat de wegen steeds viezer en gladder worden door het snijden van anderen. Debackere laat zien een meester in deze omstandigheden te zijn. Op zaterdag speelt ze naar eigen zeggen op save door regenbanden te kiezen “Ik vind het vooral belangrijk om een goed gevoel met de auto te hebben in deze omstandigheden” licht ze haar keuze toe. Dat gevoel was er schijnbaar wel want op de eerste proef deelt ze meteen een rechtse directe uit aan haar competitie. Jim van den Heuvel noteert de tweede tijd op maar liefst 13,3 seconden. Kevin van Deijne zien we op de eerste proef niet in de top tien terug. Een lekke band kost hem 45 seconden waarmee zijn overwinningsambities direct de ijskast in kunnen. Van Deijne zet gedurende de rest van de wedstrijd de achtervolging in en komt qua tijden regelmatig in de buurt van Debackere, zijn opmars brengt hem uiteindelijk nog terug op de tweede plaats. Hij komt echter niet meer in de buurt van Debackere, die samen met haar Nederlandse navigatrice Marlon Krieger ongenaakbaar is. Ze houdt op zondag het hoofd koel en zorgt zo voor een unicum in de Nederlandse rallysport door als eerste rijdende dame een rally op het hoogste niveau te winnen. Dat het een volledige damesequipe betreft maakt het verhaal natuurlijk alleen maar mooier. “We hadden gelijk een goed gevoel met de auto. Het is een droom als je met zo’n auto kan snijden door de modder en we zijn natuurlijk supercontent met het resultaat.” We zagen Debackere dit jaar al vaker in Nederland en als dat aan haar ligt is dat volgend jaar opnieuw het geval “Hopelijk kunnen we volgend jaar een zelfde soort programma rijden als dit jaar, ik denk wel dat we weer in Nederland zullen rijden.”

Achter Debackere komt Van Deijne dus na een sterke comeback op de tweede plaats terecht. Hoewel de wedstrijd niet werd wat hij ervan gehoopt had was hij toch tevreden met de tweede plaats. Navigator Hein Verschuuren, normaliter levend volgens het mantra “#plankgasgeengenade”, snapt wel waarom. “We moesten vandaag wel wat genade hebben, het was echt heel glad. Ik heb Kevin een paar aangespoord om meer te pushen maar in deze omstandigheden ging het gewoon niet harder.” Achter hen pakte Jim van den Heuvel de derde plaats in een voor hem relatief onbekende auto, een Mitsubishi Lancer Evo VII. “We hadden hem al een tijdje staan, maar er zat nog wat werk aan. Door drukte op de zaak kwamen we er niet aan toe om dat te doen. Tot Jasper op een gegeven moment voorstelde om deze rally ermee te gaan rijden. Dan heb je een doel en wat meer druk om de auto daadwerkelijk klaar te krijgen. Dat is gelukt en hij liep perfect. Het was krap aan dus ik heb maar een kwartiertje met de auto kunnen rijden dus ben ook super tevreden met de derde plaats.” Piet van Hoof kwam grieperig als vierde binnen. Hoewel hij als winnaar van 2018 met startnummer 1 op de deuren mocht vertrekken was het niet zijn wedstrijd. “Snel vergeten” concludeert hij na alle kleine probleempjes, verkeerde bandenkeuzes en algehele malaise rondom zijn fysieke gesteldheid te hebben opgesomd.

Gerben Brouwer en Lisette Bakker vermaken zich een stuk beter op de glibberige proeven. “Met die gladdigheid, het was alleen maar bagger” lacht Brouwer. “Gewoonlijk zeg ik niet zo veel als ik rijd, maar Lisette zei al dat het nu elke bocht ‘oi oi oi’ was”. Brouwer sluit misschien wel de laatste wedstrijd in de vertrouwde Audi, die te koop staat, af als zevende. Ger Haverkate komt als achtste binnen en concludeert dat een tekortkoming van zijn auto nu eigenlijk wel goed van pas kwam. “We hadden geluk met onze standaardbak, daardoor konden we niet te snel schakelen, dat kwam nu wel goed van pas!”

Als negende en tiende komen de eerste deelnemers van de BMW 13i Challenge binnen. Jan Nijhof wint, voor Michael Kamper. Nijhof steekt de loftrompet af over het evenement “Dit was echt ouderwets. Ik heb jaren lopen klagen over die paaltjes tegen het snijden, nou, nu waren ze weg hoor… poh… geweldig!” Kamper heeft ook nog oog voor de vele vrijwilligers die nodig zijn om het evenement mogelijk te maken “Ik wil graag de organisatie en zeker ook de officials bedanken dat ze in dit weer zo’n top evenement hebben neergezet!” De winst in het kampioenschap gaat echter naar vader en zoon De Groot die het hele jaar constant presteerden, zeer veel leerden en trots de titel kunnen vieren. Met zijn dochters en hun vriendinnen op de auto rijdt hij onder de finishboog door. “Dit was wel echt een serieuze wedstrijd hoor. Ik heb voorzichtig gereden maar toch de nodige momentjes gehad, we mogen niet klagen dat we aan de finish staan en dat is genoeg om kampioen te worden.” Naast de titel bij de BMW’s haalt hij bovendien derde plaats binnen het Nationale Kampioenschap.

PB Kampioen BMW De Groot hi 1

De Peugeot 206 Cup is al binnen voor Rudy en Joost Schenkeveld, maar ze sluiten het seizoen in stijl af door ook de laatste wedstrijd te winnen. Of we ze volgend jaar terug zien in de cup is nog onduidelijk. “We gaan voor 95% zeker volgend jaar weer rijden, maar we hebben ook nog een Polo staan, dat is ook wel een hele leuke auto… misschien gaan we wel met allebei rijden.” Mathijs Elsinga roept halverwege de dag nog “Het lijkt wel Wales!” doelend op het slechte weer, maar pakt toch een mooie tweede plak. Samen met navigator Jan Kamphuis overleeft hij een aantal ‘momentjes’ en is tevreden de wedstrijd uit te hebben gereden. De gebroeders Riezebos eindigen als derde.

In de Short Rally hoeft Janjur Monshouwer ook alleen mar te finishen om kampioen te worden, wat hij ook doet. Monshouwer rijdt duidelijk rustiger aan dan gewoonlijk en eindigt als zesde, maar dat deert hem weinig, het belangrijkste is de titel en die is binnen. Antoine van Ballegooijen wint de wedstrijd voor Edwin Wolves en Bjorn Molkenboer die derde wordt.

De Historic Rally wordt gewonnen door Coen Donkers die zijn eerste wedstrijd sinds 1996(!) rijdt. “We hadden geluk met het weer, daarin is deze auto in zijn element. Het is echt een geweldige auto hoor, daar zit het hem in dat we hebben gewonnen” spreekt hij liefkozend over de brute Audi Quattro. Achter hem leggen Wim en Bart Luijbregts beslag op de tweede plaats. Hoewel de achterwiel aangedreven Escort Mk I in het nat in het nadeel zou moeten zijn ten opzichte van de vier wielaandrijvers heeft Luijbregts daar heel andere ideeën over. “Ik zag het slechte weer en dacht dit wordt mijn feestje. Ik ben in mijn element in dit soort omstandigheden, dan komt de ervaring om de hoek kijken. Sommige van die jongens met vier wielaandrijving kwamen bijna vast te zitten op het onverhard. Wij niet, je moet gewoon heel dicht langs de bomen rijden, op de wortels heb je tractie” leert hij ons een oude rallytruc. In het donker op zaterdagavond ging het nog wat minder “In het donker zie ik niet zo goed meer, dat mag ook op mijn leeftijd, maar dacht ik wel wat doe ik hier? Maar hoe harder het vandaag ging regenen, hoe harder ik ging lachen” vertelt hij met een grijns van oor tot oor. Edwin Wils en Wim Stupers worden derde, hoewel het vlak voor het eind nog bijna mis ging toen de turbo het op de laatste proef begaf. De Lancer sputterde naar de eindstreep om nog net op het podium te belanden. Wouter Koenderink ruilde zijn vertrouwde BMW voor een keer in voor een Ford Escort Mk II. Dat was even wennen maar de uiteindelijk vijfde plaats is toch genoeg voor de Historic titel.